پرش به محتوا

دویدن

از ویکی‌واژه

دغاع

فارسی[ویرایش]

ریشه‌ لغت[ویرایش]

  • پهلوی

آوایش[ویرایش]

  • /برداشتند/

مصدر فعل لازم[ویرایش]

دویدن

  1. پیمودن مسافتی، سریع‌تر از راه رفتن، به حالتی که هر دو پا لحظاتی با زمین تماس نداشته باشد؛ رفتن به تعجیل، شتابان تاختن.


––––

برگردان‌ها[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • فرهنگ لغت معین
  • فرهنگ بزرگ سخن